Kiedy pierwsze promienie marcowego słońca rozpuszczają resztki szronu w dolinach, nie ma lepszego miejsca na powitanie wiosny niż pogranicze Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Tegoroczny wiosenny rajd pieszy poprowadził nas trasą pełną kontrastów: od suchych, nasłonecznionych szczytów Grząbów Bolmińskich, aż po dzikie i podmokłe zakola rzeki Hutki.
Wyprawa rozpoczęła się w Bolminie, gdzie nad miejscowością górują malownicze ruiny XVI-wiecznego dworu obronnego. To właśnie stąd ruszyliśmy na podbój Grząbów Bolmińskich. To wyjątkowe pasmo, zbudowane z jurajskich wapieni, przywitało nas biało-szarymi ostańcami wystającymi spod świeżej murawy.
Podejście na grzbiet nie jest mordercze, ale widoki, jakie oferuje, zapierają dech w piersiach. Maszerując granią przez Jedlnicę i najwyższy punkt pasma (330 m n.p.m.), mieliśmy przed oczami panoramę godną najwyższych gór. Na horyzoncie dumnie prezentowała się Góra Miedzianka, nazywana świętokrzyskim Giewontem, a w oddali majaczyły wieże chęcińskiego zamku. Wiosna na Grząbach to czas, gdy między wapiennymi skałkami nieśmiało wychylają się pierwsze rośliny kserotermiczne, spragnione słońca tak samo jak my. To właśnie tutaj, znaleźliśmy pierwsze kępy przylaszczek i fiołków– nieomylny znak, że zima ostatecznie przegrała walkę.
Po zejściu z suchych, wietrznych wzniesień krajobraz zmienił się diametralnie. Wkroczyliśmy w królestwo wody i cienia. Rzeka Hutka, będąca dopływem słynnej „Wiernej Rzeki” Żeromskiego, to serce tutejszych lasów. Wiosną płynie bystro, żłobiąc głębokie meandry w piaszczystym podłożu.
Nad brzegiem Hutki zorganizowaliśmy zasłużony odpoczynek. Szum wody, śpiew powracających ptaków i widok budzącej się do życia nadrzecznej olszyny sprawiły, że zmęczenie kilometrami szybko minęło.
„To był dzień pełen wrażeń! Nasz wiosenny rajd dostarczył nam wszystkiego, czego brakowało nam przez zimę: świeżego powietrza, pierwszych promieni słońca i mnóstwa wspólnego śmiechu. Do szkoły wróciliśmy zmęczeni, ale z naładowanymi bateriami i planami na kolejną wyprawę!”
